Od Alaski

  Budzą się co rano, powtarzam sobie "To tylko jeden dzień, jeden  dwudziestoczterogodzinny odcinek czasu, który musisz przetrwać". Nie wiem, kiedy właściwie zaczęłam sobie fundacja tę dopingujacą gadkę - ani dlaczego. Może chodzi tu o to, że minęło kilka dobrych dni, tych ciężkich, w których Maks nadal spał?
  Nie wspominałam tych dni, po prostu wyprowadziłam się z mamą do Los Angeles zapominając o tym co się działo. To miasto było choć trochę normalne a Ada i reszta nawet nie wiedzieli, że się wyprowadziłam. Bądź juz wiedzą, albo właśnie się dowiedzieli.
  Tam było dużo wspomnień, tu, w LA zaczęłam tak jakby... nowe życie. Chciałam, żeby było lepsze. I nie narzucać się już nikomu, nawet, jeśli ktokolwiek chciałby mnie szukać - nie znajdzie. Zatarłam z mamą za sobą wszystkie ślady...
-Córeczko! - zawołała mama.
-Tak? - otworzyłam oczy zaspana zakopana pod kołdrą.
-Tata przyjechał do ciebie.
  Pocałowała mnie w policzek i wyszła.
  No tak, i mama to rozwiodła się z ojcem... nie wiem czemu. Szanowalam decyzję mamy i taty. Nawet starałam się żyć normalnie jak ludzie. Wiem, że mama wymazała mi pamięć o różnych istotach, tylko zawsze jak raz na rok zdarzy się, że sobie przypomnę jak mama mi wymazała pamięć... zaraz to zapominam i moja rok, znów sobie to przypominam na sekundy... i...
  Zaraz, na czym stanęłam...?
  Ach.... moje życie jest na razie idealnie normalne. A jak będzie za jakiś czas? Zobaczymy!